Congratulations on your acceptance to McGill University. We look forward to your arrival in January! This supplement contains information specifically for students entering undergraduate programs in January 2010.
Jee! Post uit Canada is altijd goed. Haha 
(Maar hmm als dit een “Supplement” is, waar is dan mijn “Accompanying, more comprehensive Welcome to McGill 2009-10“? Hmm. De vragen des levens…)
Woensdag was het super gezellig. Ik was uit eten gegaan met vriendinnetjes Nadesh en Paulien bij studentenrestaurant Skek. De creme brulee was prima, maar ik heb ’m wel eens lekkerder geproefd. Maar de Italiaanse Maaltijdsalade was echt -hoe zal ik het eens omschrijven- goddelijk. In ieder geval zo lekker dat ik hem vanavond zelf ga na maken. Daarnaast ga ik vanmiddag een Mississippi Mudpie maken. Of althans: poging tot. Lekker eten dus, en dat heb ik deze week eigenlijk al de hele tijd gedaan. Zo heb ik tot twee keer toe bij de lunch een Italiaanse bol met zelfgemaakte tonijnsalade met appeltjes erdoor heen gemaakt. Ik pak dus lekker uit deze week…
Maar naast het eten moeten er natuurlijk ook andere dingen gebeuren. Zoals hardlopen. Ik vind het echt een kunst om steeds een beetje verder te gaan. Zo hebben we bij mijn huis een heel lang fietspad dat je de buurt uitleidt. Lopend zou je het denk ik in een kwartier doen, met de fiets in vijf minuten. Anderhalf jaar geleden bereikte ik het einde van het fietspad echt maar net. Als ik dan aan het einde kwam, was ik echt bekaf. Nu ren ik -met een omweg- naar het einde, en kan ik vervolgens nog een stukje verder. Dan loop ik even tien seconden langzamer om op adem te komen, en dan kan ik daarna weer fris en fruitig verder rennen.*
Vanmiddag is het weer tijd om te hardlopen, maar nu moet ik eerst aan mijn huiswerk. Ik wil vandaag in 1 dag het grootste deel van een werkstuk gemaakt hebben. Want ik vind het geen leuk onderwerp en ik wil er vanaf zijn. Daarnaast moet ik over het onderwerp van dat werkstuk een essay schrijven, en dat moet ik maandag inleveren. Of eigenlijk afgelopen vrijdag al. Hmm, ik ga de huiswerkspirit maar eens opzoeken.
Fijn weekend!
* Dit stuk is voor de Belgen onder ons geloof ik echt onbegrijpelijk: het Nederlandse “lopen” is het Belgische “stappen” en het Belgische “lopen” is het Nederlandse “rennen”. Toch? Hmm, maar nu raak ik in de war…
Het is nog steeds druk. Maar laten we het positief bekijken. Vanavond ga ik uit eten met twee vriendinnetjes en ik heb net al even online de kaart bekeken. Italiaanse maaltijdsalade met buffelmozzarella, pancetta, kastanjechampignons, aubergine en friet klinkt niet gek. En al helemaal niet in combinatie met Creme Brulee toe.
Op naar een lekkere dag…
Maandagochtend, 8.15 uur. Stilte voor de storm. Over vijftien minuten begint mijn huiswerkdag, maar op dit moment is mijn hoofd nog helemaal leeg. Het voelt alsof iemand het geluid uit heeft gezet. Buiten zie ik auto’s over de Hoge Ring rijden, maar ik hoor ze niet. Beneden kijkt mijn broertje tv, maar het geluid bereikt mijn oren niet. De wind waait, maar geruisloos. Het is stil. Ik voel me stil van binnen.
Maar straks, over vijftien minuten breekt de chaos uit. Ik open mijn huiswerkschema. Het is een worddocumentje. Huiswerk voor zes vakken. Huiswerk voor zeven weken. En alles moet af. Zo veel mogelijk. Zo snel mogelijk. Mijn ogen glijden over de opdrachten. Ik kies er drie: degene die morgen af moet. De opdracht die ik in een sprintje kan afronden. Wat leeswerk ter afwisseling, maar eigenlijk omdat ook dat moet. Ik heb constant zicht op de klok. Het moet af.
Maar voorlopig is het even stil. De auto’s razen in de verte en mensen gaan naar hun werk. Mijn broertje kijkt ergens in huis tv, maar het had net zo goed in een andere wereld kunnen zijn. De wind waait zonder herrie. Het is stil. Stilte voor de storm. Ik zou willen dat momenten als deze langer duren. Want ik heb het eigenlijk wel gehad met het hoge tempo.
Ik vind het een gek idee dat ik al tien maanden bezig ben met mijn voornemens. In die tien maanden ben ik spontaan op reis gegaan, heb ik mijn grootste hobby (lezen!) weer opgepakt en neem ik wat meer tijd voor mezelf. Sinds een weekje ben ik serieus aan het hardlopen. Daarvoor bleef het bij springtouwen. Ik hou er namelijk niet zo van om met een rood hoofd langs mensen met hondjes te lopen. Maar toen Timon besloot dat hij ook wel wilde hardlopen, vond ik dat geen excuus meer. En dus ren ik nu buiten. En raad eens? Ik vind het leuk! Ik had echt nooit gedacht dat ik zo van hardlopen kon gaan houden, maar het is toch echt zo. Ik voel me sterk en bruis van de energie. Ik krijg er echt een kick van! Het begint zelfs een beetje verslavend te worden….
Wat minder verslavend is het wachten op uitslagen van tentamens. Ik wil gewoon weten wat mijn cijfer is. Punt. Nu had ik al van twee tentamens mijn cijfer binnen. Vandaag kreeg ik vervolgens mijn laatste cijfer terug. Niet dat ik daar echt op te wachten zat, want het was toch een onvoldoende. Dacht ik. Het bleek echter een zes te zijn. Huh?! Hoe krijg ik dat voor elkaar? Nou goed, echt geloofwaardig ben ik waarschijnlijk niet meer want dit heb ik zo’n beetje elke tentamenweek. Ik vrees dat ik de lat voor mezelf te hoog leg. Niet dat dat me nu ook maar enigszins interesseert….een voldoende! Geen herkansing! Geen half jaar studievertraging!
En of dit niet genoeg heb ik ook nog een scriptiebegeleider die het volste vertrouwen in me heeft. Zo bespraken we vandaag mijn voorlopige scriptieversie. Aan het eind van het gesprek vraagt ze: “Nathalie, weet je al welke master je wilt doen?” Dus ik zo, “Nou, ik ben erover aan het denken om mijn propedeuse Spaans te halen”. Zegt zij “Nee, dat is zonde! Jij bent een perfect iemand voor de onderzoeksmaster. Mensen met jouw intellectuele capaciteit (haar woorden, niet die van mij) zijn op hun best als ze verbanden kunnen leggen, zelf onderzoek kunnen doen. Je moet die capaciteiten gebruiken, anders word je echt doodongelukkig”.
Hmm. Nu weet ik niet of ik het helemaal eens ben met wat zij onder de noemer “intellectuele capaciteit” doet vallen. Ik benijd bijvoorbeeld mensen die hele boeken kunnen schrijven, weet er elke week met moeite een recensietje uit te persen, en mijn Engels en Frans zijn niet echt op het niveau waar ik het zou willen hebben. Kwaliteiten die ik wel zou willen bezitten, en die denk ik ook meer van pas komen dan het kunnen leggen van verbanden tussen verschillende onderzoeken (“Miss, what would you like to eat?”. “Nou, doe mij maar zo’n onderzoeksverbandje”).
En toch vind ik het vleiend. En hoewel ik veel liever romans zou willen schrijven, 500 woorden typ voor mijn wekelijkse column en grapjes kan maken in het Frans, weet ik dat ik goed ben in het doen van onderzoek. De meeste onderzoeken vind ik niet leuk, omdat dat meer een vulling is van het onderwijsprogramma dan dat het echt vernieuwend en speciaal is. Maar mijn scriptie schrijven vind ik leuk. Zo werd ik euforisch toen ik ontdekte dat je bij het reconstrueren van causale verbanden in politieke cartoons heel specifiek kunt zijn in je bewoordingen. In gewone mensentaal: je kunt specifiek zijn in de werkwoordstijden die je gebruikt. In plaats van “X leidt tot Y”, kun je stellen dat “X zal leiden tot Y” doordat de actie die in de cartoon afgebeeld wordt nog niet voltooid is.
Tja, daar komt die studiebol toch weer naar boven. Het is maar wat je leuk vindt, en ik denk dat de natuur een foutje heeft gemaakt bij mijn programmering. Gelukkig maar dat ik ook een meer aardse passie heb ontwikkeld voor hardlopen. En dat ik vanavond heerlijk Grey’s Anatomy ga kijken. Dat trekt het allemaal weer een beetje recht.
Fijn weekend allemaal!
O, helemaal vergeten te zeggen! Ik ben net naar de kapper geweest voor een knipbeurt. Hoe graag ik namelijk ook de haren zou willen van Miley Cyrus, ik zie er met lang haar toch eerder uit als Herman Brusselmans 
O yeah! Als ik vanuit Canada een uitstapje maak naar NYC ga ik er ook zo uitzien (moet nog wel het nodige oplap- en shopwerk voor gedaan worden, maar hé niemand is ooit doodgegaan van een beetje dromen). Zal wel maar even een winterjas aandoen tegen die tijd.
En nu is het weer klaar met dromen. Huiswerk eerst. Hmm.
Vandaag is het nieuwe blok begonnen. En over 2 maanden ben ik alweer klaar. De tijd gaat snel! En in die 2 maanden mag ik maar liefst 3 presentaties houden, 4 tentamens maken, 1 werkstuk en 1 scriptie inleveren en nog heel veel opdrachten (gemiddeld 3 per week). Het wordt druk, maar het voelt goed om dingen af te ronden.
Vanavond is het nog even tijd voor een rustige avond. Eerst even de nieuwste aflevering van Gossip Girl kijken, en wellicht gooi ik daar BNTM achteraan. En dan daarna heerlijk in bed lezen. Weliswaar voor de studie, maar Het Diner van Herman Koch wilde ik sowieso al graag lezen. En om het allemaal extra leuk te maken….
Verse jus en brownies!
